Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΝΤΟΛΗ (γράφει ο Δημήτρης Τζουβάνος)

(Αναδημοσίευση από το www.filomantis.gr )

Οπου κανεις τους δε συμφωνει με το «Αλλαξε τα Ολα».

Η προσφατη κριση στο ΠΑΣΟΚ, μια κριση που συνεχιζεται βουβα, σταθηκε και παραμενει πολυπλευρα αποκαλυπτικη. Η ακτινογραφια προσωπων και πολιτικων που ειχε την ευκαιρια να παρακολουθησει το πανελληνιο, ασφαλως ενισχυει την πολιτικοποιηση και παρεμβατικη δυνατοτητα της κοινωνιας. Συνηθως, και επειδη στις αστικες δημοκρατιες η δυνατοτητα αυτή εξαντλειται στη φαλκιδευμενη εκπροσωπηση, κυριαρχει η αποψη οτι ουσιαστικη κοινωνικη παρεμβαση δε μπορει να υπαρξει. Κι όμως η περεμποδισμενη αυτή παρεμβαση βρισκει περιοδικα τροπους εκφρασης, αναγκαστικα πιο εκρηκτικους, αποκαλυπτικους κι ανατρεπτικους. Προκειται για κρισεις, τις οποιες οι τεχνικοι της εξουσιας προσπαθουν να διαχειριστουν αναπαραγωγικα για ο,τι πραγματι εκπροσωπουν. Βασικη μεριμνα τους είναι η απειλητικη «επιστροφη στην πολιτικη» να περιορισθει πολιτικα, δηλαδη ως προς τα θεσμικα της αποτελεσματα, καθως και ιδεολογικα, δηλαδη ως προς τα συνειδησιακα της αποτελεσματα, τα συμπερασματα, που αναποτρεπτα κυοφορουν αυξημενη κοινωνικη παρεμβατικοτητα. Ουσιαστικα προκειται για αντιδραστικη μαχη της στασιμοτητας απεναντι στην προοδο και της ληθης απεναντι στην συνειδηση, μαχη όμως που παρα τις εξελιγμενες τεχνικες της, δε μπορει παρα να καταγραψει απωλειες για το συστημα και βηματα προοδου για την κοινωνια.

Σημερα, σε καποια αποσταση απ’ τις θερμες προεδροεκλογικες μερες του ΠΑΣΟΚ και εν οψει της κομματικης ανασυνταξης που θα επιχειρηθει, μια ανασκοπηση-σχολιασμος των πεπραγμενων της περιοδου, είναι ελπιζουμε χρησιμη. Σε κάθε περιπτωση οι εξελιξεις στο ΠΑΣΟΚ αφορουν ολους, κι εξαρτωνται απ’ ολους.

Ο Σημιτης, ξεσκεπαστηκε πληρως. Εχοντας αποφυγει το 2000 οριακα την αποδοκιμασια (με μερικες χιλιαδες ψηφους της τελευταιας ωρας, αν θυμαστε – ζητημα αξιο διερευνησης καποτε), κι εχοντας συγκαλυψει τη συντριπτικη καταδικη του σημιτισμου το 2004 με το περιφημο δαχτυλιδι, επανελαβε για άλλη μια φορα τον εαυτο του. Συνεπραξε με τις μεθοδευσεις του εξωθεσμικου κατεστημενου για να γελοιοποιηθει στη συνεδριαση της κοινοβουλευτικης ομαδας (θυμομαστε τις σκηνες και τους αποκαλυπτικους ψιθυρους με το Βενιζελο). Απουσιασε τελος απ’ τη συνοδο του ΕΣ και την πανελληνια Συνδιασκεψη, για να αποφυγει λογοδοσια και κριτικη, αφηνοντας στους Πρετεντερηδες την υπερασπιση του ηθους και των πρακτικων του εκσυγχρονισμου. Ο Σημιτης κινηθηκε στα ορια της ιδεολογιας του – πλεγματικος αντιλαϊκισμος, τζαμπαμαγκίστικος καθωσπρεπισμος, αντισοσιαλιστικος εκσυγχρονισμος. Ηθελε ένα ΠΑΣΟΚ που θα δικαιωσει τον καταδικασθεντα σημιτισμο, δεν εχει παρει χαμπαρι ότι στη συγκρουση του με τον αντιφατικο νεοελληνισμο ηττηθηκε δια παντος, εστω κι αν καποιο σημιτιδιο επαναλαβει καποτε μια κυβερνητικη γυρα. Νομιζει ότι θα δικαιωθει ιστορικα, τουλαχιστον ως Τρικουπης ή ΕλΒενιζελος, βεβαιος ότι τελικα η ιστορια παντα επιφυλασσει ένα θετικο ισοζυγιο για τον κάθε «ηγετη», ιδιως αν αυτος ταξιδευει καβαλα στη συγκυρια (του τρεχοντος προοδευτισμου εν προκειμενω, ή του παρε πεντε εργα ναχεις, εστω κι ακριβα). Είναι η ιστορικη ματια του κατεστημενου, δηλ. η κατεστημενη και ψευδης ιστορια σε προφανη συγκρουση με το κοινωνικο βιωμα, αρα αναθεωρητεα – καλομελετα. Είναι επισης βεβαιος για την ασφαιρη κριτικη αγριοπασοκων και χυδαιοαριστερας, με το δικιο του εδώ. Είναι (σχεδον) ανυποπτος παραπερα, για το διαμορφουμενο αργα αλλα σταθερα, σοσιαλιστικο ηθικοπολιτικο κριτηριο – στοιχειο μιας νεας αναγκαιας αντιχυδαιοϊστορικης πολιτικης – με το οποιο θα αναμετραται κάθε αλεπου στο παζαρι. Ένα κριτηριο με το οποιο θα επανακριθουν ολοι, μιας και η ιστορια που οδηγει στο μελλον πρεπει θα ξαναγραφει αναγκα