ΚατηγορίαΓράμματα και τέχνες

Γιάννης Μακριδάκης: μια ενδιαφέρουσα Γραφή.

Το νοιώθεις με την πρώτη. Τόχει με τις λέξεις. ”Η πρώτη φλέβα” (η πρώτη – καθυστερημένη μάλλον – γνωριμία μου με το συγγραφικό του έργο), διαβάστηκε με μια ανάσα, όχι για την πλοκή, αλλά για την ζωντάνια, και την αλήθεια της αφήγησης. Γραφή απλή και χαλαρή που στοχεύει στο κέντρο των ανθρώπινων πραγμάτων. Λέξεις που ”πολλαπλασιάζονται” μέσα σου, που...

Ένας βάρδος στο σαλόνι μας
ή το μεγάλο κέρδος από μια έριδα (του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ)

ΝΕΟ ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, 14/10/2106
Οι δημόσιοι διαξιφισμοί για τη βράβευση του Μπομπ Ντύλαν με το Νομπέλ Λογοτεχνίας, οσοδήποτε σκόρπιοι και έκθυμοι κι αν υπήρξαν, είναι ουσιώδεις. Γιατί αφορούν τον ίδιο τον πυρήνα της εγγραματοσύνης και της φιλαναγνωσίας μας. Και φαίνεται ότι από εκεί εντέλει ξεκινά και το πρόβλημα. read more

Η λογοτεχνία και το νόημα της ζωής (της Αμάντα Μιχαλοπούλου)

ΤΟ ΒΗΜΑ,  02/10/2016 Στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Οδησσού, που διεξάγεται από τις 28 Σεπτεμβρίου ως την 1η Οκτωβρίου, γίνεται η τιμή σε μια συγγραφέα από την Ελλάδα, στην Αμάντα Μιχαλοπούλου Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας Ελληνας, ένας Αγγλος, ένας Γερμανός και ένας Ισπανός. Αποφάσισαν να γράψουν μια ιστορία ο καθένας τους που να να εξηγεί όσο καλύτερα γίνεται την ανθρώπινη κατάσταση...

Έθνος και γλώσσα (της Έλλης Σκοπετέα)

Η σχέση έθνους και γλώσσας είναι δύσκολο να περιγραφεί με τρόπο που να καλύπτει όλους τους δυνατούς συνδυασμούς μεταξύ των δύο. Ο κατάλογος των εθνών, κατά τα φαινόμενα ανοιχτός ακόμα, μας φέρνει αντιμέτωπους με μια χαώδη εικόνα που, από μόνη της, διαψεύδει την τρέχουσα αντίληψη περί της προνομιακής θέσης της γλώσσας ως “αντικειμενικού κριτηρίου” του έθνους (Hobsbawm 1994, 76-92)...

Τίτος Πατρίκιος: Θριαμβεύει το παράδοξο και το γελοίο

ΤΟ ΒΗΜΑ 01/12/2013 Ο Τίτος Πατρίκιος έκοψε το κάπνισμα, μια σημαντική απόλαυση για τον ίδιο, το 1986, λίγες ημέρες μετά την πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ. Πριν από μερικά χρόνια στο Παρίσι λίγο έλειψε να ξανακυλήσει. «Ενας ιταλός φίλος μου από την UNESCO είχε μόλις επιστρέψει από ένα ταξίδι στην Κούβα. Μου είπε: Δοκίμασε ένα πούρο απ’ αυτά, μου τα έδωσε ο ίδιος ο ηγέτης, τα καπνίζει...

«Γιατί δεν τραγουδάμε πιά»
Δύο παλιά κείμενα του Α.Ελεφάντη κι ένα σχόλιο του Μήλιου Χ.

Το κείμενο του Παρασκευά Καρασούλου «το ατραγούδιστο παρόν» μας έδωσε το ερέθισμα να ανατρέξουμε σε δύο παλιά κείμενα του Α. Ελεφάντη. Τα δύο κείμενα του Α. Ελεφάντη, που αναδημοσιεύουμε, γράφτηκαν σε συνέχεια (τεχ. 70 και 72 στον «Πολίτη» του 1986). Όπως εξηγεί και ο ίδιος, η δημοσίευση του πρώτου μέρους προκάλεσε σχολιασμούς και συζητήσεις που έκαναν αναγκαία την δημοσίευση του δεύτερου μέρους...

Μικρό αφιέρωμα στον Κ. Θ. Δημαρά
(Επιμέλεια: Θανάσης Τριψάνης)

Πρόσφατα κυκλοφόρησε η δίτομη έκδοση  “Κ.Θ. Δημαράς Σύμμικτα Δ΄, Λόγια περί μεθόδου”, σε επιλογή κειμένων από τον Φίλιππο Ηλιού (επιμέλεια Πόπης Πολέμη-εκδόσεις Μουσείο Μπενάκη & Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2013), από το Βιβλιολογικό Εργαστήρι “Φίλιππος Ηλιού”. Με αφορμή αυτή την έκδοση επιχειρούμε ένα μικρό αφιέρωμα στο έργο του Κ.Θ. Δημαρά. read more

BORGEN: Μαθήματα πολιτικής από την … Δανία.
(Μερικές σκέψεις πάνω στην τηλεοπτική σειρά)

Η φετινή σεζόν στην τηλεόραση μας επιφύλασσε μιαν έκπληξη. Ανάμεσα στα Τούρκικα σήριαλ (που ένα-δύο από αυτά στέκονται σχετικά καλά σε πείσμα μιας γενικά υποτιμητικής «εθνικιστικής» στάσης), τις επαναλήψεις Ελληνικών κωμωδιών, και τα πάσης φύσεως παράθυρα με τον ξύλινο κομματικό λόγο, μας προέκυψε μια καταπληκτική πολιτική σειρά. Μοναδική στο είδος της. Και μάλιστα από μια χώρα του «Βορρά» όπου η...

Το ατραγούδιστο παρόν (του Παρασκευά Καρασσούλου)

Αναδημοσίευση από το “αεράκι” Ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα το παρόν δεν υπήρξε τόσο ατραγούδιστο όσο στις μέρες μας…. Κι ας έδιναν «ήχο και υλικό» η αγωνία και η οργή των ελλήνων στους δρόμους, στις πλατείες, παντού,  κι ας εγκυμονούσε  η συγκυρία  λόγους κι αφορμές  να γεννηθούν καινούργια τραγούδια, κι όμως…. Τραγούδια από το παρελθόν συνόδευσαν κι εξακολουθούν να συνοδεύουν την...

«Το μεγάλο μας τσίρκο» του χθες και του σήμερα. Μια κριτική αποτίμηση.

(Αφίσα της Κυριακής Χατζησάββα) Ένας πραγματικός καλλιτέχνης έχει πάντα μια ορισμένη προαίσθηση των πραγμάτων. Προαισθάνεται τις επερχόμενες αλλαγές. Γι’ αυτό λέγεται συχνά ότι η τέχνη που προηγείται μιας εποχής είναι πιο πιστή στο πνεύμα της από αυτή που γίνεται κατά την διάρκειά της.Το Μεγάλο μας τσίρκο γράφτηκε σε συγκεκριμένες συνθήκες. Στο τέλος της δικτατορίας και πρωτοπαίχθηκε, για πρώτη...

Kατηγορίες

Ιστορικό